Jak skutecznie naprawić uginające się panele podłogowe

Odkrycie, że Wasze panele podłogowe zaczynają się uginać, potrafi zepsuć humor i rodzi pilne pytanie: Jak naprawić uginające się panele podłogowe? Krótka odpowiedź jest taka, że kluczem do sukcesu jest dokładna diagnoza przyczyny problemu, ponieważ naprawa ugiętych paneli może wymagać odmiennych działań w zależności od tego, czy zawiniło podłoże, wilgoć, czy może po prostu zła instalacja. Zanurzymy się w sedno problemu, by rozwikłać tę podłogową zagadkę raz na zawsze i przywrócić Waszym panelom dawny blask i stabilność.

• Najczęstsze przyczyny uginania się paneli podłogowych
• Jak zdiagnozować problem uginających się paneli
• Naprawa paneli przy nierównym podłożu
• Rozwiązanie problemu uginania przez dylatację

Zgłębiając zagadnienie stabilności paneli podłogowych, przyjrzyjmy się rozkładowi potencjalnych przyczyn problemów obserwowanych w licznych przypadkach. Analiza przypadków zgłaszanych przez użytkowników oraz spostrzeżeń wykonawców w ostatniej dekadzie ukazuje pewne trendy. Zjawisko "falowania" czy "sprężynowania" pod stopami rzadko bywa dziełem przypadku, a jego źródła często koncentrują się wokół kilku kluczowych czynników.

Powyższe dane rysują wyraźny obraz sytuacji – najczęściej korzeń problemu tkwi w solidności fundamentu, na którym spoczywa nasza podłoga. Nawet najdroższe i najbardziej wytrzymałe panele laminowane czy winylowe nie spełnią swojej funkcji, jeśli wylewka betonowa pod nimi jest daleka od ideału lub brakuje odpowiedniej izolacji przeciwwilgociowej. Stąd wniosek, że naprawa uginających się paneli często wymaga zajęcia się nie tylko samym wykończeniem, ale przede wszystkim jego bazą.

Najczęstsze przyczyny uginania się paneli podłogowych

Przychodzimy do kluczowego zagadnienia – co tak naprawdę sprawia, że solidna z pozoru podłoga zaczyna przypominać trampolinę lub polowe łóżko. Diagnostyka jest jak dochodzenie detektywistyczne, gdzie każda wskazówka, od delikatnego skrzypienia po widoczne wybrzuszenie, prowadzi do odkrycia winowajcy. Jedną z głównych i nader prozaicznych przyczyn okazują się być nierówności na podłożu, które mogą mieć swoje korzenie jeszcze na etapie wylewki.

Wyobraźcie sobie mikrokosmos pod Waszymi stopami – tam, gdzie podłoga się ugina, pod panelami może czaić się pagórek, a tuż obok zagłębienie. Standardy branżowe dopuszczają maksymalne odchyłki poziomu wylewki na poziomie 2-3 mm na długości 2 metrów, ale jeśli ten limit zostanie przekroczony, siły działające na zamki paneli podczas chodzenia zaczynają je permanentnie obciążać, prowadząc do ich uszkodzenia lub wypinania. Podobnie zgubne w skutkach mogą być pojedyncze ziarenka piasku, drobinki gruzu lub resztki gładzi, pozostawione niedbale przed montażem.

Te z pozoru niewinne czynniki punktowo obciążają panele, zmuszając je do nienaturalnego odginania się. Z biegiem czasu, ciągły nacisk w tych samych miejscach degraduje zarówno same panele, jak i podkład amortyzujący. Skutkuje to powstawaniem charakterystycznego "klikania" lub "pukania" przy każdym kroku w newralgicznym miejscu.

Inny scenariusz zakłada problem z niewłaściwie dobranym lub zużytym podkładem. Podkład pod panelami nie jest tylko izolacją akustyczną czy termiczną, pełni kluczową rolę w wyrównywaniu drobnych nierówności podłoża i stanowi elastyczną bazę dla pracującej podłogi. Zbyt cienki, zbyt twardy lub po prostu niskiej jakości podkład nie jest w stanie właściwie rozłożyć nacisków i absorbować ruchów paneli, co w efekcie przyspiesza ich uginanie i uszkadzanie zamków.

Istotną, choć często bagatelizowaną kwestią, jest wilgoć. Panele laminowane, w przeciwieństwie do winylowych czy tych wykonanych z kompozytów drewna i plastiku (WPC/SPC), są szczególnie wrażliwe na zmiany poziomu wilgotności w otoczeniu. Nadmiar wilgoci, czy to pochodzącej z niewysuszonej wylewki, nieszczelnej instalacji hydraulicznej, czy nawet zbyt wysokiej wilgotności powietrza utrzymującej się przez dłuższy czas, powoduje pęcznienie materiału nośnego paneli (zwykle płyty HDF).

Pęcznienie paneli prowadzi do zwiększenia ich objętości, co z kolei generuje potężne naprężenia wewnętrzne. Jeśli brakuje odpowiedniej dylatacji, o której szerzej będziemy mówić później, naprężenia te mogą skutkować uniesieniem całej połaci podłogi, powstawaniem garbów lub lokalnym wypychaniem pojedynczych desek. To klasyczny przykład tego, jak siły natury wchodzą w brutalną interakcję z ludzkimi błędami wykonawczymi.

W przypadku paneli winylowych, szczególnie tych typu LVT (Luxury Vinyl Tiles) kładzionych metodą "na click", wilgoć jest mniejszym problemem ze względu na materiał. Tutaj częściej za uginanie może odpowiadać nadmierne punktowe obciążenie. Wyobraźmy sobie szafę biblioteczną wypchaną po brzegi encyklopediami czy masywny, żeliwny piec wolnostojący postawiony bez odpowiedniego rozłożenia ciężaru.

Nacisk przekraczający specyfikacje paneli lub podkładu, szczególnie na miękkim podkładzie lub nierównym podłożu, może spowodować trwałe wgniecenia lub ugięcia. Mówimy tutaj o setkach kilogramów skupionych na małej powierzchni. Panele winylowe są elastyczniejsze, ale i one mają swoje granice wytrzymałości na kompresję.

Idąc dalej w poszukiwaniu winnych, trafiamy do samej "genetyki" posadzki, czyli tego, co dzieje się pod wylewką. Jeśli podkład styropianowy, używany często w celu termoizolacji i akustyki, został położony niskiej jakości materiałem, niewłaściwie sprasowany lub zainstalowany na nierównym stropie, jego zdolność do przenoszenia obciążeń może być niewystarczająca.

Podobnie, jeśli sam proces wylewania i poziomowania podkładu cementowego lub anhydrytowego obfitował w błędy – np. nie usunięto zanieczyszczeń, użyto niewłaściwej ilości wody, zapomniano o odpowietrzeniu – wylewka może skrywać puste przestrzenie, mieć niewystarczającą wytrzymałość lub lokalne wklęśnięcia i wybrzuszenia. Te ukryte wady wylewki są często najtrudniejsze do zdiagnozowania i wymagają najbardziej inwazyjnych metod naprawczych.

W niektórych przypadkach problemem jest samo drewniane podłoże, na którym układane są panele. Jeśli belki stropowe są niestabilne, deskowanie ugina się między nimi, lub cała konstrukcja drewniana cierpi z powodu wilgoci lub ataku szkodników, panele na powierzchni jedynie odzwierciedlą te głębsze, strukturalne problemy.

Skrzypienie i uginanie na drewnianym podłożu często idą w parze i mogą sygnalizować konieczność wzmocnienia konstrukcji nośnej przed położeniem paneli. Panele nie są elementem konstrukcyjnym i nie naprawią problemów tkwiących w fundamencie, na którym spoczywają. Mogą jedynie ukrywać je przez krótki czas.

Na koniec warto wspomnieć o błędach popełnionych bezpośrednio podczas samego montażu paneli. Zignorowanie zaleceń producenta, niewłaściwe łączenie zamków, kładzenie paneli "na siłę" bez użycia klocka dobijającego lub pozostawienie zbyt małego lub zerowego odstępu od ścian i innych stałych elementów konstrukcyjnych (ramy drzwi, filary, rury C.O.) to proste drogi do przyszłych kłopotów z uginaniem czy pęcznieniem.

Producenci paneli podają szczegółowe instrukcje dotyczące montażu nie bez powodu. Określają one wymagany typ i grubość podkładu, minimalną szczelinę dylatacyjną, sposób łączenia poszczególnych elementów oraz wymagania dotyczące stanu podłoża. Zaniedbanie któregokolwiek z tych punktów zwiększa ryzyko awarii podłogi w przyszłości. Czasem brak problemów po kilku tygodniach od montażu nie oznacza, że podłoga została położona poprawnie – niektóre błędy ujawniają się dopiero po pewnym czasie, pod wpływem zmieniających się warunków użytkowania lub klimatycznych.

Pamiętajmy, że paneli nie należy również montować w pomieszczeniach, gdzie stale utrzymuje się ekstremalnie wysoka wilgotność, np. w nieodpowiednio wentylowanych łazienkach (chyba że są to panele wodoszczelne z przeznaczeniem do łazienek i odpowiednio zamontowane). Uginające się panele często płacą cenę za wybór niewłaściwego typu materiału do danego pomieszczenia.

Jak zdiagnozować problem uginających się paneli

Diagnoza problemu z uginającymi się panelami przypomina nieco badanie pacjenta – musimy zbadać objawy i poszukać ich źródła. Charakterystyczne ugięcia pod stopami, często połączone ze specyficznym dźwiękiem, są pierwszym i najbardziej oczywistym sygnałem ostrzegawczym. Te wklęśnięcia mogą obejmować zarówno pojedyncze deski, jak i większe obszary podłogi, tworząc wrażenie "miękkiej" posadzki.

Aby wstępnie ocenić równość podłoża bez demontażu paneli (jeśli to możliwe), możemy posłużyć się długą, prostą łatą murarską lub poziomicą o długości co najmniej 2 metrów. Kładąc ją płasko na powierzchni podłogi w różnych kierunkach i w problematycznych miejscach, obserwujemy, czy pod łatą pojawiają się widoczne szczeliny większe niż dopuszczalne 2-3 mm. Ta metoda jest orientacyjna, ale daje pojęcie o skali ewentualnych nierówności pod panelem.

Jeśli słyszysz skrzypienie lub specyficzne kliknięcia podczas chodzenia, zwłaszcza w określonych miejscach, może to wskazywać na problem z niewłaściwie połączonymi lub uszkodzonymi zamkami paneli. Zamki typu click są zaprojektowane tak, aby tworzyć sztywne i stabilne połączenie między deskami, a wszelkie luzy w ich obrębie spowodują tarcie i dźwięki. Czasem jest to efekt błędów montażowych, czasem skutek pracy podłogi na nierównym podłożu, które obciąża zamki.

Inny objaw, którego nie sposób przeoczyć, to pęcznienie posadzki, zwłaszcza przy ścianach lub progach. Jeśli widzisz, że panele unoszą się, tworząc garb, lub odsuwają się od siebie w innych miejscach, niemal na pewno mamy do czynienia z problemem braku dylatacji lub nadmiernej wilgoci powodującej rozszerzalność materiału. Pierwszym krokiem w takim przypadku jest zdjęcie listwy przypodłogowej.

Po zdjęciu listwy, sprawdź, czy między krawędzią paneli a ścianą jest zachowana minimalna szczelina dylatacyjna. Producenci zazwyczaj zalecają odstęp około 8-10 mm, zależnie od grubości paneli i powierzchni pomieszczenia. Jeśli panele dotykają ściany na całej długości lub szczelina jest minimalna (poniżej 5 mm), zidentyfikowaliście jedną z głównych przyczyn pęcznienia i potencjalnego uginania.

Widoczne wybrzuszenia w środku pomieszczenia, daleko od ścian, mogą z kolei świadczyć o pęcznieniu spowodowanym lokalnym zalaniem lub wysoką wilgotnością podłoża, która przeniknęła przez podkład. Panel w tym miejscu będzie nie tylko ugięty, ale i prawdopodobnie zdeformowany, z uniesionymi krawędziami lub widocznym rozwarstwieniem.

W skrajnych przypadkach problemem może być poważne zapadanie się wylewki lub uszkodzenie konstrukcji pod spodem. Tego typu objawy są znacznie bardziej dramatyczne – mogą pojawić się pęknięcia na powierzchni paneli, a ugięcie może być na tyle głębokie, że będzie wyraźnie widoczne gołym okiem, a nawet odczuwalne jako "stopień". Takie sytuacje wymagają zazwyczaj interwencji specjalistów i szerszego zakresu prac remontowych, nierzadko obejmujących również konstrukcję podłogi.

Diagnostyka paneli winylowych wymaga nieco innego podejścia. Jako że są one mniej podatne na wilgoć, pęcznienie przy ścianach jest rzadsze (choć zbyt mała dylatacja może prowadzić do problemów, jeśli panele rozszerzą się od ciepła). Tutaj częściej szukamy problemów z podłożem – nierówności, grudek, czy problemów z klejem (jeśli panel był klejony). W przypadku paneli winylowych typu click, tak jak laminowanych, skrzypienie może wskazywać na problem z zamkami lub podkładem.

Zbierając wszystkie te obserwacje – czy ugięcie jest punktowe czy na dużym obszarze, czy towarzyszą mu dźwięki, czy są widoczne deformacje przy ścianach lub w środku pomieszczenia – można zawęzić pole poszukiwań i ukierunkować dalsze działania naprawcze. Nierzadko konieczne jest podniesienie kilku paneli w problematycznym miejscu, aby zajrzeć pod spód i przekonać się na własne oczy, co jest rzeczywistą przyczyną kłopotów.

Często "ugięcie" paneli jest tak naprawdę skutkiem pęcznienia paneli spowodowanego wilgocią w wylewce. Zamiast zapadać się w dół, podłoga wypychana jest do góry w innych miejscach, tworząc iluzję zapadania się w obrębie punktu oparcia. To subtelna różnica w objawach, ale kluczowa dla prawidłowej diagnozy i wyboru metody naprawy. Na przykład, panel może unieść się na środku pokoju z powodu wilgoci, podczas gdy wydaje się "uginąć" bliżej ścian, gdzie naciska na niego reszta rozszerzającej się podłogi.

Naprawa paneli przy nierównym podłożu

Gdy detektywistyczne śledztwo wykaże, że przyczyną ugięć paneli jest nierówne podłoże – zbyt duża tolerancja poziomu, obecność grudek zaprawy czy zagłębień – stajemy przed zadaniem jego korekty. Nie ma co ukrywać, zazwyczaj oznacza to konieczność częściowego lub całkowitego demontażu paneli w obszarze dotkniętym problemem. Naprawa nierównego podłoża spod zainstalowanych paneli bez ich demontażu jest w większości przypadków niewykonalna i byłaby jedynie próba pudrowania pryszczy.

Pierwszym krokiem jest ostrożne rozebranie paneli, zaczynając od listwy przypodłogowej i przesuwając się w stronę obszaru ugięcia. Panele typu click, o ile nie są uszkodzone, zazwyczaj można rozpiąć i zdjąć bez większych problemów. Ważne jest, aby pamiętać kolejność układania, aby potem móc je ponownie zainstalować w tej samej konfiguracji. Panele uszkodzone lub te, które nie dają się łatwo rozpiąć (czasem zdarza się to w starszych systemach lub po latach eksploatacji), mogą wymagać wymiany na nowe, co należy uwzględnić w kosztorysie.

Po usunięciu paneli i podkładu, uzyskujemy dostęp do "winowajcy" – samej wylewki. Teraz dokładnie oglądamy powierzchnię. Drobne grudki zaprawy, kleju czy farby wystarczy usunąć mechanicznie, np. szpachelką lub skrobakiem. Upewnijmy się, że cała powierzchnia jest idealnie gładka i pozbawiona wszelkich ostrych czy twardych zanieczyszczeń. Nawet niewielka drobina piasku potrafi działać jak punktowy kamień, naciskający na panel i prowadzący do ugięcia w przyszłości.

Jeśli problemem są lokalne zagłębienia w wylewce, należy je wypełnić odpowiednim materiałem. Do mniejszych nierówności, do kilku milimetrów głębokości, można zastosować szybkoschnące masy szpachlowe lub wyrównujące do podłóg. Są to materiały na bazie cementu lub gipsu polimerowego, które po wymieszaniu z wodą tworzą rzadką lub półpłynną masę, samopoziomującą się lub dającą się łatwo rozprowadzić pacą stalową.

Producenci mas wyrównujących zazwyczaj podają na opakowaniu minimalną i maksymalną grubość warstwy, jaką można nałożyć w jednym podejściu. Standardowe masy samopoziomujące do podłóg potrafią skutecznie wyrównać nierówności od 1 mm do nawet 20-30 mm, zależnie od produktu. W przypadku mniejszych poprawek, nałożenie warstwy o grubości 3-5 mm jest zazwyczaj wystarczające. Kluczowe jest dokładne przygotowanie podłoża przed nałożeniem masy – musi być czyste, suche i zagruntowane, aby zapewnić dobrą przyczepność.

W przypadku większych nierówności, sięgających powyżej 5-10 mm na niewielkim obszarze, może być konieczne użycie masy o wyższej wytrzymałości lub zastosowanie dodatkowego wzmocnienia (np. siatki z włókna szklanego) w zagłębieniu przed wylaniem masy wyrównującej. Ważne jest, aby po nałożeniu masy, pozwolić jej całkowicie wyschnąć zgodnie z zaleceniami producenta, co może trwać od kilku godzin do nawet kilku dni, zależnie od grubości warstwy i warunków panujących w pomieszczeniu (temperatura, wilgotność).

Alternatywnym podejściem do drobnych zagłębień, zwłaszcza tych płytkich i rozległych, może być zastosowanie grubszego lub gęstszego podkładu wyrównującego pod panele. Na rynku dostępne są podkłady wykonane z polistyrenu ekstrudowanego (XPS) w formie płyt o grubości od 3 mm do nawet 9 mm. Grubszy podkład XPS o większej gęstości lepiej radzi sobie z niwelowaniem niewielkich (<3-4 mm) lokalnych nierówności niż standardowa pianka czy podkład z filcu.

Należy jednak pamiętać, że podkład XPS ma swoje ograniczenia i nie zastąpi solidnej, równej wylewki w przypadku większych problemów. Jego głównym zadaniem jest izolacja termiczna i akustyczna, a zdolność do niwelowania nierówności jest raczej efektem ubocznym jego struktury. Stosowanie bardzo grubych podkładów (>6mm) na równej wylewce może prowadzić do efektu zbyt "miękkiej" podłogi i nadmiernego obciążenia zamków paneli podczas użytkowania, więc należy wybierać podkład adekwatnie do potrzeb i specyfikacji producenta paneli.

W przypadku uginania się paneli spowodowanego obecnością punktowych pagórków, ich usunięcie jest bardziej inwazywne. W zależności od materiału wylewki (cementowa, anhydrytowa), konieczne może być skuwanie lub szlifowanie wypukłości. Do skuwania mniejszych grudek wystarczy młotek i dłuto lub mały młot udarowy z odpowiednim przecinakiem. Większe wypukłości mogą wymagać użycia szlifierki do betonu z tarczą diamentową.

Prace te generują dużą ilość pyłu, więc niezbędne jest zabezpieczenie pomieszczenia i stosowanie odpowiedniej odzieży ochronnej oraz masek przeciwpyłowych. Po skuwaniu lub szlifowaniu, powierzchnię wylewki należy dokładnie oczyścić odkurzaczem przemysłowym, a następnie zagruntować. Jeśli po usunięciu wypukłości pozostaną lokalne zagłębienia, postępujemy tak, jak opisano wcześniej – wypełniamy je masą wyrównującą.

Po całkowitym wyschnięciu i utwardzeniu masy naprawczej (jeśli była stosowana) i upewnieniu się, że podłoże jest równe (ponownie test łatą i poziomicą), czyste i suche, można przystąpić do ponownego montażu paneli. Kładziemy najpierw odpowiedni podkład, a następnie ostrożnie, zgodnie z systemem click, instalujemy zdjęte panele, wracając w kierunku ściany. Warto podczas montażu zwrócić szczególną uwagę na czystość – brak piasku i kurzu pod panelem to podstawa długowieczności naprawy.

Podsumowując ten etap, naprawa paneli przy nierównym podłożu to przede wszystkim praca u podstaw. Koncentruje się na zapewnieniu idealnie gładkiej i równej bazy dla podłogi. Choć wymaga to demontażu i pewnego wysiłku, prawidłowo wykonana niwelacja nierówności jest gwarancją, że problem uginania się w tym miejscu nie powróci.

Koszty takiej naprawy są zróżnicowane. Materiały, takie jak masy wyrównujące, podkład i ewentualnie kilka paneli na wymianę, to koszt rzędu kilkudziesięciu do kilkuset złotych za metr kwadratowy naprawianego obszaru, zależnie od głębokości nierówności i cen wybranych produktów. Czas naprawy to od jednego do kilku dni, głównie ze względu na czas schnięcia mas wyrównujących. Praca własna minimalizuje koszty, zatrudnienie ekipy podniesie je o robociznę, która dla demontażu, wyrównania i ponownego montażu może wynosić od 50 do 150 zł/m2.

Rozwiązanie problemu uginania przez dylatację

Często spotykanym scenariuszem prowadzącym do problemu uginania się paneli jest zbyt mała lub całkowicie pominięta szczelina dylatacyjna między krawędzią paneli a stałymi elementami budowlanymi, takimi jak ściany, progi, kolumny czy rury instalacyjne. Panele laminowane i niektóre winylowe, w zależności od typu, mają naturalną tendencję do nieznacznego rozszerzania się i kurczenia pod wpływem zmian temperatury i wilgotności powietrza. Ten ruch musi mieć "miejsce" do odbycia się, stąd konieczność pozostawienia odpowiedniej szczeliny.

Typowy panel laminowany o grubości 8 mm rozszerzy się o około 0.8 mm na długości 1 metra przy wzroście wilgotności o 50% lub zmianie temperatury o 15°C. W dużym pomieszczeniu o wymiarach 5x5 metrów, łączna szerokość podłogi to 5 metrów. Potencjalny wzrost szerokości wyniesie około 4 mm (5m * 0.8mm/m = 4mm), co w przypadku braku szczeliny lub jej niewystarczającego rozmiaru (np. 2 mm) doprowadzi do brutalnego napierania na ściany i pęcznienia podłogi. Pęcznienie objawia się zazwyczaj unoszeniem się paneli, często tworząc falisty garb na środku pomieszczenia lub przy progach.

Widoczne wybrzuszenie przy ścianie lub trudności z domykaniem drzwi, których ościeżnice opierają się o napierające panele, to klasyczne symptomy problemu z dylatacją. Panele, nie mając miejsca do swobodnego "oddchania", wzajemnie się wypychają, co może skutkować również uszkodzeniem zamków na środku pomieszczenia i efektem uginania się lub skrzypienia.

Najprostszym i najczęstszym rozwiązaniem tego problemu jest powiększenie istniejącej szczeliny dylatacyjnej. W pierwszej kolejności należy zdjąć wszystkie listwy przypodłogowe w pomieszczeniu oraz, jeśli to możliwe, w sąsiednich pomieszczeniach i korytarzu, gdzie łączą się panele. Usunięcie listew odsłania krawędzie podłogi i pozwala ocenić wielkość rzeczywistej szczeliny. Pamiętajcie, aby zrobić to ostrożnie, aby nie uszkodzić listew, które często nadają się do ponownego użycia.

Następnie, przy użyciu wyrzynarki, pilarki ręcznej (np. piły japońskiej o drobnym zębie, która pozwala ciąć panele na miejscu, choć precyzja bywa trudniejsza) lub frezarki kątowej z tarczą do drewna/paneli (bardziej precyzyjna, ale wymaga wprawy), należy dociąć krawędzie paneli wzdłuż ścian. Celem jest uzyskanie szczeliny o szerokości od 8 do 15 mm, zależnie od zaleceń producenta paneli i wielkości pomieszczenia (im większe pomieszczenie, tym większa zalecana dylatacja, nawet do 2 cm w przypadku bardzo dużych otwartych przestrzeni).

Docięcie paneli wymaga precyzji. Należy zachować równą odległość od ściany na całej długości. Do odmierzania można użyć listew dystansowych o pożądanej grubości (np. odciętych pasków płyty wiórowej lub sklejki). Cięcie należy wykonywać ostrożnie, by nie uszkodzić lica paneli i uzyskać prostą krawędź. Pył i wióry powstałe podczas cięcia należy na bieżąco usuwać odkurzaczem. To brudna robota, warto się przygotować.

Jeśli dostęp do krawędzi paneli jest utrudniony (np. przez wbudowane szafy lub grzejniki), docięcie ich może być wyzwaniem. W takich sytuacjach, jeśli problem pęcznienia jest poważny, a demontaż mebli niemożliwy, alternatywą może być, w skrajnych przypadkach, delikatne podkucie tynku u podstawy ściany na wysokości krawędzi paneli. Tworzy to swego rodzaju "rynienkę", do której mogą się rozszerzać panele. Jest to jednak rozwiązanie inwazyjne dla ściany i trudniejsze do estetycznego zamaskowania.

Podkucie ściany wymaga precyzji, aby nie uszkodzić warstwy hydroizolacji czy instalacji ukrytych w ścianie. Należy skuć pasek tynku o szerokości 1.5-2 cm i głębokości dostatecznej, aby panele nie napierały na lity mur. Po usunięciu skuwanego materiału, szczelinę można wyczyścić i pozostawić pustą lub wypełnić elastyczną masą dylatacyjną do ścian, która zachowa pewną elastyczność.

Po upewnieniu się, że szczelina dylatacyjna została prawidłowo powiększona na całym obwodzie pomieszczenia i wokół wszystkich stałych przeszkód (np. futryn, których panele nigdy nie powinny ciasno obejmować, zawsze z dylatacją), należy poczekać. W przypadku paneli, które pęczniały z powodu wilgoci i braku dylatacji, potrzeba czasu, aby materiał oddał nadmiar wilgoci i wrócił do swoich pierwotnych wymiarów. Może to potrwać od kilku dni do nawet kilku tygodni, zależnie od warunków otoczenia i stopnia zawilgocenia.

Często, gdy zapewnimy panelom "przestrzeń do oddychania", uniesienia i ugięcia ustępują samoistnie w miarę jak materiał kurczy się. Jeśli po pewnym czasie podłoga się wypłaszczy, możemy przystąpić do ostatecznego etapu – zamaskowania nowej, szerszej szczeliny dylatacyjnej. Do tego celu służą listwy przypodłogowe, które zakrywają szczelinę i tworzą estetyczne połączenie podłogi ze ścianą. Na rynku dostępne są listwy o różnych profilach i rozmiarach, co pozwala dobrać model odpowiedni do wymaganej szerokości dylatacji (zwykle od 12 mm wzwyż).

Montaż listew odbywa się zazwyczaj na kołki rozporowe, klipsy montażowe lub specjalny klej do listew. Należy upewnić się, że listwa jest solidnie zamocowana do ściany, a nie do podłogi – listwa nie powinna blokować ruchów paneli, powinna jedynie opierać się o ich krawędź, umożliwiając im swobodne "pracowanie". W przypadku łączenia podłóg z różnych materiałów (np. panele i płytki) na progach drzwiowych, do maskowania dylatacji stosuje się listwy progowe (tzw. profile przejściowe), również montowane w sposób umożliwiający panelom ruch.

Rozwiązanie problemu uginania przez dylatację jest często prostsze i mniej inwazyjne niż naprawa nierównego podłoża, o ile problem tkwi wyłącznie w braku przestrzeni dla paneli. Wymaga jednak precyzyjnego cięcia i cierpliwości, czekając na powrót paneli do właściwych wymiarów. Koszt takiej operacji to głównie zakup nowych listew przypodłogowych (jeśli stare się uszkodziły lub są za wąskie) oraz materiałów eksploatacyjnych do cięcia (brzeszczoty) i montażu listew. Koszt samych listew przypodłogowych może wahać się od kilku do kilkudziesięciu złotych za metr bieżący, zależnie od materiału (MDF, PCV, drewno). Praca własna pozwoli zredukować koszt do minimum, natomiast koszt usługi montażu listew przez fachowca to zazwyczaj od 10 do 25 zł za metr bieżący.