Ogrzewanie podłogowe a piec na drewno: Wyzwania 2025

Marzycie o tym, by komfort cieplny w Waszym domu osiągnął nowy wymiar, a jednocześnie zależy Wam na ekonomicznym i ekologicznym rozwiązaniu? Jeśli tak, prawdopodobnie stanęliście przed dylematem: ogrzewanie podłogowe a piec na drewno. To połączenie, choć na pozór idealne, kryje w sobie wyzwania, których ignorowanie może doprowadzić do frustracji i nieefektywności. Kluczową odpowiedzią jest tutaj harmonizacja wysokich i niskich temperatur – a my pokażemy, jak to zrobić z gracją i precyzją, by ciepło rozpływało się po Waszych stopach bez szkody dla pieca.

• Wyzwania związane z temperaturą wody zasilającej w instalacji podłogowej
• Rola niskich temperatur w ogrzewaniu podłogowym a sprawność kotła na drewno
• Regulacja mocy pieca na drewno w kontekście potrzeb ogrzewania podłogowego
• Optymalizacja systemu ogrzewania z piecem na drewno i podłogówką
• Q&A

Zestawienie ogrzewania podłogowego z piecem na drewno to dla wielu marzenie o samowystarczalności i niezależności energetycznej. Trudno się dziwić – wyobraźmy sobie relaks w salonie z ciepłą podłogą pod stopami, podczas gdy na zewnątrz szaleje zima, a kocioł zasypowy spokojnie trawi kolejne porcje drewna. To idylla, ale do jej osiągnięcia potrzebna jest dogłębna znajomość niuansów, zwłaszcza tych dotyczących temperatury. Nie mówimy tu tylko o cyferkach na termometrze, ale o całej symfonii wzajemnych zależności, które decydują o tym, czy nasz system będzie działał efektywnie, czy stanie się kosztowną pułapką.

Kiedy mówimy o synchronizacji ogrzewania podłogowego a pieca na drewno, nie można pominąć złożoności zjawisk, które tu zachodzą. Wyobraźmy sobie, że nasz piec na drewno to pełnokrwisty rumak, który najlepiej czuje się pędząc z maksymalną prędkością, podczas gdy ogrzewanie podłogowe to raczej spokojny maratończyk, preferujący jednostajny, umiarkowany bieg. Jak sprawić, by obydwa działały w harmonii, nie potykając się o siebie? Odpowiedzią jest systematyczne podejście do projektowania i eksploatacji, a także zrozumienie podstawowych praw fizyki i termodynamiki. Chodzi o to, aby unikać krótkich, intensywnych cykli pracy pieca, które są nieekonomiczne i szkodliwe dla jego żywotności, a jednocześnie zapewnić stały, niskotemperaturowy przepływ ciepła do podłogi. To jakby znaleźć idealną prędkość obrotową silnika, by zużycie paliwa było jak najmniejsze, a komfort jazdy maksymalny. Niezbędne jest tutaj zastosowanie bufora ciepła, czyli akumulatora, który "zbiera" nadmiar ciepła z pieca, kiedy ten pracuje z pełną mocą, i oddaje je do podłogówki w sposób kontrolowany, zgodnie z jej niskotemperaturowymi potrzebami. To klucz do efektywnej i długotrwałej pracy całego systemu. Bez niego, nasza instalacja przypominałaby nieustannie próbującego hamować i przyspieszać samochód, co na dłuższą metę jest nie tylko niewygodne, ale i kosztowne.

Wyzwania związane z temperaturą wody zasilającej w instalacji podłogowej

Gdy myślimy o ogrzewaniu podłogowym, pierwszą rzeczą, która przychodzi na myśl, jest luksus ciepłych stóp. To komfort, który wynika z fundamentalnej zasady działania tej technologii: niska temperatura powierzchni grzejnej. W przeciwieństwie do tradycyjnych grzejników, gdzie cała moc grzewcza jest skumulowana na małej powierzchni, w podłogówce ciepło rozchodzi się równomiernie po całej powierzchni podłogi. Dzięki temu, choć temperatura samej podłogi jest niewiele wyższa od tej w ogrzewanym pomieszczeniu, ogólna moc cieplna jest wystarczająca, aby zapewnić komfort. To jak z rozsianiem cienkiej warstwy ciepła po dużej płaszczyźnie, zamiast kumulowania go w jednym, intensywnym punkcie.

Zobacz także: Płyta fundamentowa z ogrzewaniem podłogowym: zalety 2025

Jednak ta cecha, będąca atutem, jednocześnie stanowi wyzwanie, gdy rozważamy połączenie ogrzewania podłogowego a pieca na drewno. Istnieją ścisłe limity dotyczące temperatury powierzchni podłogi w pomieszczeniach, w których przebywamy na stałe. Normy bezpieczeństwa i komfortu termicznego mówią jasno: nie więcej niż 29°C. Powyżej tej wartości zaczynają się pojawiać dolegliwości, takie jak obrzęk nóg. W łazience, gdzie chodzimy boso i potrzebujemy wyższego komfortu, dopuszczalna jest nieco wyższa temperatura, do 33°C. Natomiast w strefach brzegowych, na przykład przy ścianach zewnętrznych i oknach, zaleca się gęstsze ułożenie rur, co pozwala osiągnąć temperaturę powierzchni do 35°C, skutecznie niwelując wrażenie chłodu promieniującego z przegród zewnętrznych.

Bezpośrednią konsekwencją tych ograniczeń temperatury powierzchni podłogi jest limit temperatury wody zasilającej całą instalację. Podczas gdy systemy z tradycyjnymi grzejnikami konwekcyjnymi mogą pracować z wodą o temperaturze nawet 90°C, w przypadku ogrzewania podłogowego maksymalna temperatura wody w rurach umieszczonych pod warstwą wylewki betonowej nie powinna przekraczać 55°C. To bardzo istotna różnica, która ma kluczowe znaczenie dla sprawności i trwałości całej podłogi. Wysokie temperatury mogłyby spowodować uszkodzenia wylewki betonowej, prowadząc do jej pęknięć, a także doprowadzić do powstawania szczelin między panelami lub deskami, co jest prawdziwą zmorą dla każdego, kto zainwestował w drewnianą podłogę.

Zbyt wysoka temperatura, czy to na powierzchni, czy w rurach, nie tylko wpływa na komfort i integralność podłogi. Może również drastycznie skrócić żywotność użytych materiałów, od samej rury grzewczej, przez wylewkę, aż po ostateczne wykończenie. Materiały budowlane, takie jak kleje, fugi czy nawet panele podłogowe, są projektowane z myślą o pracy w określonych zakresach temperatur. Przekroczenie tych limitów może prowadzić do ich degradacji, utraty właściwości i w konsekwencji do konieczności kosztownych napraw. Dbanie o właściwą temperaturę to zatem nie tylko kwestia komfortu, ale także inwestycji w długowieczność i bezproblemową eksploatację systemu ogrzewania podłogowego.

Zobacz także: Jaka temperatura na ogrzewanie podłogowe?

To stawia projektantów i wykonawców przed zadaniem precyzyjnego dopasowania parametrów pracy. Należy uwzględnić grubość wylewki, typ wykończenia podłogi (czy to płytki ceramiczne, panele, czy drewno), a także zapotrzebowanie cieplne pomieszczeń. Każdy z tych czynników wpływa na to, jaka powinna być temperatura wody w instalacji, aby nie przekroczyć granicznych temperatur powierzchniowych. Jest to niczym precyzyjna orkiestracja, gdzie każdy instrument – w tym wypadku każdy element instalacji – musi grać we właściwej tonacji, by cała symfonia ogrzewania podłogowego brzmiała doskonale, a przede wszystkim bezpiecznie i wydajnie.

Rola niskich temperatur w ogrzewaniu podłogowym a sprawność kotła na drewno

W dzisiejszym świecie, nowoczesne źródła ciepła projektowane są z myślą o elastyczności i efektywności. Kotły gazowe kondensacyjne czy pompy ciepła to idealne przykłady. Potrafią one bez problemu podgrzać wodę do umiarkowanych temperatur, a co więcej, ich sprawność wzrasta wraz ze spadkiem temperatury zasilającej. Można wręcz ustawić na sterowniku zaledwie 35°C, a system sam zadba o resztę. Termostat czuwa nad tym, by palnik kotła czy sprężarka pompy wyłączały się po osiągnięciu żądanej temperatury. To czysta symfonia wydajności, gdzie każdy detal działa na korzyść niskich kosztów eksploatacji i dbałości o środowisko.

Kiedy jednak na scenę wkracza kocioł na paliwo stałe, taki jak piec na węgiel czy piec na drewno, gra zmienia swoje zasady. Tradycyjne kotły na drewno najlepiej pracują z wysokimi temperaturami wody, często przekraczającymi 80°C. To właśnie w tym zakresie ich sprawność jest najwyższa, a proces spalania najbardziej efektywny. Niższa temperatura zasilania instalacji podłogowej stanowi zatem poważne wyzwanie dla takiego kotła. Praca w zbyt niskiej temperaturze wody może prowadzić do niepełnego spalania, osadzania się sadzy i kondensatu w komorze spalania, co obniża jego sprawność, skraca żywotność i zwiększa emisję szkodliwych substancji. To trochę jak próba prowadzenia sportowego samochodu na niskich obrotach przez dłuższy czas – niby jedzie, ale marnuje paliwo i zapycha silnik.

Problem nieefektywnej pracy kotła na drewno w niskich temperaturach jest złożony. Drewno, jako paliwo, wymaga wysokiej temperatury spalania, aby jego energia została w pełni uwolniona. W procesie pirolizy, czyli rozkładu termicznego drewna bez dostępu tlenu, powstają gazy palne. Jeśli temperatura w komorze spalania jest zbyt niska, te gazy nie spalają się w pełni, co prowadzi do ich ulatywania w postaci dymu i kreozotu. Kreozot, osadzający się na ściankach kotła i w kominie, nie tylko obniża efektywność wymiany ciepła, ale również stanowi zagrożenie pożarowe. Regularne usuwanie go staje się zatem koniecznością, a to generuje dodatkowe koszty i wysiłek, odrywając nas od wygodnego snu czy niedzielnego obiadu.

Dodatkowo, zbyt niska temperatura powrotu wody do kotła na drewno może prowadzić do kondensacji wilgoci zawartej w spalinach na zimnych ściankach kotła. Ta skondensowana wilgoć w połączeniu z związkami siarki (obecnymi w drewnie, choć w mniejszych ilościach niż w węglu) tworzy żrące kwasy, które powoli, ale skutecznie niszczą stalowy korpus kotła. To zjawisko, znane jako korozja niskotemperaturowa, może drastycznie skrócić żywotność urządzenia, prowadząc do konieczności jego przedwczesnej wymiany. Aby zapobiec tym problemom, instalatorzy często stosują pompy ładujące bufor lub zawory trójdrogowe, które utrzymują wysoką temperaturę powrotu wody do kotła, niezależnie od potrzeb ogrzewania podłogowego. To niczym strażnik pilnujący, by nasz rumak na drewno nie zmoknął i nie zardzewiał zbyt szybko.

Konieczność utrzymywania wysokiej temperatury pracy kotła na drewno przy jednoczesnym dostarczaniu wody o niskiej temperaturze do ogrzewania podłogowego wymusza zastosowanie rozwiązań pośredniczących, takich jak wspomniane bufory ciepła. Bufor działa jak magazyn energii – piec ładuje go gorącą wodą, pracując z najwyższą sprawnością, a następnie bufor stopniowo uwalnia ciepło do instalacji podłogowej, już w odpowiednio obniżonej temperaturze. To optymalizuje pracę zarówno pieca, jak i całego systemu grzewczego. Brak bufora lub jego niewłaściwy rozmiar jest niczym budowanie zamku bez fundamentów – może się udać na chwilę, ale prędzej czy później wszystko się zawali, a my zostaniemy z dylematem: marznące stopy czy sprawny, ale przestarzały system. Idealne rozwiązanie to zbalansowana konfiguracja, która szanuje zarówno naturę paliwa stałego, jak i wymagania komfortowego ogrzewania podłogowego.

Regulacja mocy pieca na drewno w kontekście potrzeb ogrzewania podłogowego

Regulacja mocy tradycyjnego pieca na drewno, zwłaszcza typu zasypowego, to prawdziwe wyzwanie i często źródło frustracji dla jego użytkowników. Proces ten jest daleki od precyzji, którą oferują nowoczesne kotły gazowe czy pompy ciepła. Zazwyczaj opiera się on na manualnym lub zautomatyzowanym przymykaniu klapy dopływu powietrza do komory spalania, lub, w bardziej zaawansowanych modelach, na zmianie prędkości obrotowej wentylatora nadmuchowego. To niczym próba kontrolowania tempa galopującego konia poprzez delikatne pociągnięcie wodzy – teoretycznie możliwe, ale w praktyce trudne do zrealizowania z subtelnością i finezją. W efekcie, ogrzewanie podłogowe a piec na drewno w tym kontekście to dwie różne skale precyzji, które ciężko dopasować.

Kluczowym problemem jest tutaj zależność między strumieniem powietrza a sprawnością spalania. Drewno spala się optymalnie tylko wtedy, gdy stosunek ilości powietrza do ilości palącego się paliwa jest ściśle określony. Wszelkie odchylenia od tego optimum prowadzą do spadku sprawności kotła. Oznacza to, że zmniejszanie ilości powietrza w celu obniżenia mocy grzewczej powoduje niepełne spalanie, co skutkuje wyższą emisją zanieczyszczeń, a także zwiększonym zużyciem drewna, gdyż część jego energii nie jest w pełni wykorzystywana. To trochę jak próba jazdy na zaciągniętym hamulcu ręcznym – niby działa, ale spalanie paliwa gwałtownie wzrasta, a auto męczy się i zużywa szybciej, niż byśmy chcieli. Dla systemu, w którym ogrzewanie podłogowe a piec na drewno ma funkcjonować bezbłędnie, to kluczowy czynnik ograniczający.

W efekcie, kocioł na drewno, który pracuje z obniżoną mocą, traci znaczną część swojej nominalnej sprawności. W takich warunkach możemy zaobserwować większe zadymienie, osadzanie się smoły i kreozotu w kominie, a także zwiększone zużycie paliwa, co bezpośrednio przekłada się na wyższe koszty eksploatacji i częstszą potrzebę czyszczenia komina. Te problemy są szczególnie widoczne w okresach przejściowych, wiosną i jesienią, kiedy zapotrzebowanie na ciepło jest mniejsze, a piec musiałby pracować w trybie "pełnego gazu", ale nie jest to potrzebne dla domu. W praktyce, wielu użytkowników woli wtedy przestawiać się na inne źródło ciepła, lub po prostu godzić się z niską sprawnością pieca i wyższym zużyciem opału. Kiedy stykamy się z dylematem, jak zintegrować ogrzewanie podłogowe a piec na drewno, ten brak precyzyjnej modulacji mocy pieca na drewno staje się jednym z największych wyzwań.

Dodatkowym problemem jest inercja cieplna pieca na drewno. Raz rozpalony piec wymaga czasu, aby osiągnąć optymalną temperaturę pracy, a następnie równie długo stygnie. To oznacza, że nie można nim w prosty sposób szybko reagować na zmieniające się potrzeby ogrzewania podłogowego, które z kolei jest systemem o dużej inercji samej w sobie. Na przykład, nagłe wzrosty temperatury zasilającej mogą być problematyczne dla delikatnej podłogówki, podczas gdy zbyt niskie temperatury przez dłuższy czas nie zapewnią wystarczającego komfortu. Ta niezdolność do szybkiej adaptacji sprawia, że integracja pieca na drewno z ogrzewaniem podłogowym staje się procesem wymagającym precyzyjnego planowania i zaawansowanych systemów zarządzania ciepłem.

Rozwiązaniem tych problemów jest, jak już wspomniano, zastosowanie bufora ciepła. Bufor, poprzez magazynowanie nadwyżek energii cieplnej, pozwala piecowi na drewno pracować w jego optymalnym zakresie mocy i temperatury, a jednocześnie zapewnia stały dopływ wody o odpowiednio obniżonej temperaturze do ogrzewania podłogowego. Dodatkowo, systemy automatyki kotłowej, takie jak czujniki temperatury w buforze, kotle i w pomieszczeniach, oraz zawory mieszające, stają się niezbędnym elementem efektywnego i komfortowego systemu. One pozwalają na inteligentne zarządzanie przepływem ciepła, zapewniając zarówno sprawną pracę pieca, jak i stabilną temperaturę w podłodze. Bez tych zaawansowanych rozwiązań, zarządzanie energią z pieca na drewno staje się walką z wiatrakami, prowadząc do niepotrzebnych strat i marnowania cennego paliwa. To prawdziwe ułożenie sił w kontekście ogrzewania podłogowego a pieca na drewno.

Optymalizacja systemu ogrzewania z piecem na drewno i podłogówką

Połączenie pieca na drewno z ogrzewaniem podłogowym to, jak już wiemy, wyzwanie, które wymaga precyzyjnego planowania i wdrożenia. Nie jest to prosta konfiguracja „podłącz i zapomnij”. Aby system działał efektywnie, ekonomicznie i bezawaryjnie, konieczne jest zastosowanie kilku kluczowych elementów oraz optymalizacja ich pracy. Przede wszystkim, fundamentem jest bufor ciepła – swoisty akumulator energii. Jego rola w systemie jest nie do przecenienia, stanowi bowiem most łączący wysokotemperaturowy charakter pieca z niskotemperaturowymi potrzebami ogrzewania podłogowego.

Piec na drewno działa najlepiej, gdy pali się w nim pełnym ogniem, osiągając wysoką sprawność. Bufor ciepła pozwala na to, aby piec pracował z pełną mocą przez krótsze okresy, a następnie magazynował nadwyżkę ciepła. Na przykład, jednorazowe załadowanie drewna i spalenie go w optymalnych warunkach pozwoli na zgromadzenie dużej ilości energii w buforze o pojemności 1000-2000 litrów, w zależności od powierzchni domu. Taka ilość zgromadzonego ciepła może wystarczyć na wiele godzin, a nawet dzień czy dwa, zasilania ogrzewania podłogowego, nawet gdy piec jest wygaszony. To radykalnie zwiększa sprawność pieca, ogranicza powstawanie sadzy i kreozotu, a także wydłuża żywotność kotła. Bufor to jak elastyczny zbiornik, który z łatwością pochłania nadwyżki, by oddawać je w miarę zapotrzebowania, czyniąc połączenie ogrzewania podłogowego a pieca na drewno wydajnym duetem.

Kolejnym niezwykle ważnym elementem jest odpowiednie sterowanie systemem. Mowa tu o zaworach trójdrogowych lub czterodrogowych, które są instalowane na zasilaniu do podłogówki. Ich zadaniem jest mieszanie gorącej wody z bufora z chłodniejszą wodą powracającą z instalacji, tak aby uzyskać optymalną, niską temperaturę zasilającą (np. 35-45°C), bezpieczną dla podłogi i efektywną dla ogrzewania pomieszczeń. Dziś te zawory są często sterowane elektronicznie, współpracując z zewnętrznymi czujnikami temperatury (na przykład czujnikiem zewnętrznym, który reguluje temperaturę wody zasilającej w zależności od temperatury powietrza na zewnątrz budynku). Dzięki temu system reaguje dynamicznie na zmieniające się warunki, zapewniając komfort i optymalizując zużycie energii. To nie jest już ręczne kręcenie gałką, lecz zaawansowana orkiestracja całego systemu.

Pamiętajmy również o pompie ładującej bufor, która transportuje gorącą wodę z pieca do bufora, oraz o drugiej pompie obiegowej, która dystrybuuje wodę z bufora do instalacji podłogowej. Te pompy, wraz z systemem zaworów zwrotnych, zapewniają właściwy przepływ i kierunek cyrkulacji wody. Ich odpowiedni dobór pod względem wydajności i parametrów pracy jest kluczowy dla efektywności systemu. Jeśli pompa będzie zbyt słaba, obieg będzie niewystarczający, co przełoży się na niższy komfort i większe straty. Jeśli za silna, może generować zbędne koszty energii. Wszystko musi być dopasowane niczym w dobrze zorganizowanej maszynie, by system ogrzewania podłogowego a pieca na drewno pracował sprawnie.

Nie możemy zapomnieć o izolacji termicznej. Zarówno bufor ciepła, jak i rury prowadzące do niego, powinny być perfekcyjnie zaizolowane. Strata ciepła z niezaizolowanego bufora o pojemności 1000 litrów może wynosić nawet kilkanaście procent na dobę, co drastycznie obniża ekonomiczność systemu. Profesjonalna izolacja wykonana z grubego płaszcza wełny mineralnej lub pianki poliuretanowej może zredukować te straty do zaledwie 2-3%. To inwestycja, która szybko się zwraca, a w dłuższej perspektywie generuje realne oszczędności, co jest niezwykle ważne dla efektywności systemu ogrzewania podłogowego a pieca na drewno.

Co do konkretnych danych: bufor o pojemności 1000 litrów kosztuje zazwyczaj od 4000 do 8000 złotych, w zależności od producenta i jakości izolacji. Zawory trójdrogowe z siłownikiem to koszt około 500-1500 złotych, a pompy obiegowe około 300-700 złotych za sztukę. Inwestycja w zaawansowaną automatykę sterującą, obejmującą sterownik kotła, zawory mieszające i pogodówkę, to dodatkowe 1000-3000 złotych. Całkowity koszt takiego zoptymalizowanego systemu (pomijając sam piec i instalację podłogową) to często 6000-15000 złotych, ale te wydatki szybko rekompensują się w postaci niższych rachunków za paliwo i mniejszej częstotliwości serwisu. To jak zakup solidnego narzędzia, które będzie służyć przez lata, zamiast taniej podróbki, która zepsuje się po pierwszym użyciu. Sumując, synergia pomiędzy ogrzewaniem podłogowym a piecem na drewno wymaga świadomych decyzji i inwestycji, by zapewnić sobie ciepło i spokój na długie lata.

Q&A

1. Czy ogrzewanie podłogowe może być zasilane bezpośrednio z pieca na drewno?

Bezpośrednie zasilanie ogrzewania podłogowego z pieca na drewno jest odradzane ze względu na wysokie temperatury pracy pieca (optymalnie powyżej 80°C) oraz niskie temperatury wymagane przez podłogówkę (maksymalnie 55°C, a na powierzchni do 29°C). Bezpośrednie połączenie mogłoby spowodować uszkodzenie instalacji podłogowej i przegrzanie pomieszczeń. Dodatkowo, piec na drewno pracowałby w nieoptymalnym zakresie, co obniżyłoby jego sprawność.

2. Jakie jest kluczowe rozwiązanie do połączenia pieca na drewno z ogrzewaniem podłogowym?

Kluczowym rozwiązaniem jest zastosowanie bufora ciepła (akumulacyjnego zbiornika wody). Bufor pozwala piecowi na drewno pracować w optymalnym zakresie wysokich temperatur, magazynując wytworzone ciepło. Następnie, system pobiera ciepło z bufora, obniżając jego temperaturę za pomocą zaworów mieszających, i dostarcza je do ogrzewania podłogowego w odpowiedniej, niskiej temperaturze.

3. Dlaczego piec na drewno traci sprawność przy próbie obniżenia jego mocy?

Piec na drewno traci sprawność przy obniżeniu mocy, ponieważ redukcja dopływu powietrza do komory spalania prowadzi do niepełnego spalania paliwa. Drewno wymaga określonego stosunku powietrza do paliwa, aby spalanie było efektywne. Niewystarczająca ilość powietrza skutkuje wydzielaniem się sadzy, kreozotu, wyższą emisją zanieczyszczeń oraz mniejszym wykorzystaniem energii z paliwa, co jest nieekonomiczne i szkodliwe dla urządzenia.

4. Jakie elementy, oprócz bufora ciepła, są niezbędne do optymalnego działania systemu?

Do optymalnego działania systemu niezbędne są: zawory mieszające (najczęściej trójdrogowe lub czterodrogowe) z siłownikiem, które regulują temperaturę wody zasilającej podłogówkę; pompy obiegowe, które zapewniają cyrkulację wody między kotłem, buforem i podłogówką; oraz zaawansowana automatyka sterująca (sterownik kotła, pogodówka), która koordynuje pracę wszystkich komponentów, dostosowując ją do aktualnego zapotrzebowania na ciepło.

5. Jakie są korzyści z zastosowania bufora ciepła w systemie z piecem na drewno i ogrzewaniem podłogowym?

Zastosowanie bufora ciepła przynosi szereg korzyści: zwiększa sprawność pieca na drewno (umożliwiając mu pracę z pełną mocą), wydłuża żywotność kotła (zapobiegając korozji niskotemperaturowej), zapewnia stabilną, niską temperaturę zasilającą dla ogrzewania podłogowego, zwiększa komfort użytkowania (redukując częstotliwość załadunku drewna) i minimalizuje emisję zanieczyszczeń poprzez optymalizację procesu spalania.